Αν ήσασταν στην Βαρκελώνη, θα είχατε αναρωτηθεί πολλές φορές... "Μα καλά, αυτός είναι ο Σοφοκλής που έπαιζε στον Ολυμπιακό;". Η απάντηση είναι αυτονόητη και μην ψάχνεστε... Είναι ο ίδιος, η αυτού μεγαλειότης, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης... Με τη μόνη διαφορά όπως ομολόγησε και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην πρωινή συνέντευξη Τύπου... "Με τη διαφορά ότι δε φοράει τα κόκκινα".
Μωρέ και τα πράσινα θα μπορούσε να φοράει, αλλά αυτού είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τώρα ο τρόπος με τον οποίο έφτασε ο Σόφο, από αποδιοπομπαίος, να είναι το απόλυτο wannabe πρόσωπο και να τον υποδέχονται στο Ισραήλ σαν τον διάδοχο του Μωυσή, είναι γνωστός...
Κι εν ολίγοις τον περιέγραψε, ο Ντέιβιντ Μπλατ σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις Τύπου των τελευταίων ετών... "Για να τον κρίνει κάποιος, θα πρέπει να μπει έστω και για μία ημέρα στα παπούτσια του... Να νιώσει, όπως νιώθει... Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο" είπε ο κόουτς της Μακάμπι, περιγράφοντας σε ελάχιστες λέξεις το σκεπτικό αντιμετώπισης ενός παιδιού που έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά δεν είναι δα και για τα σίδερα. Κάθε άλλο. Και στο κάτω κάτω της γραφής, ο αναμάρτητος, πρώτος τον λίθο βαλέτω...
Ε, όλα αυτά συνάντησε ο Σοφοκλής στο Τελ Αβίβ και απέδειξε ότι είναι μία χαρά άνθρωπος. Ενας άνθρωπος με καρδούλα, που στο τέλος του ημιτελικού, όταν ο Μπλατ αποφάσισε να τον αποσύρει, θέλησε να ευχαριστήσει τον κόσμο με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Σαν τον δεινόσαυρο που βρυχάται... Οσες λεξεις κι αν χρησιμοποιήσω, είναι αδύνατον να περιγράψω την εικόνα... Μία τεράστια μυική μάζα να συσφίγγεται, τα χέρια να υψώνονται, οι μυς να τεντώνουν και τα μπράτσα να τρομάζουν με το μέγεθός τους. Και μία άναρθρη κραυγή, δίκην χαιρετισμού να βγαίνει....
Εκείνη την ώρα ίσως έβγαιναν πολλά περισσότερα. Εστω κι αν ο ίδιος δεν το παραδέχεται... "Δεν ήταν κάτι που έβγαινε. Ηταν ένα μεγάλο, ένα τεράστιο ευχαριστώ στον κόσμο, την αγάπη του οποίου ένιωσα από την πρώτη στιγμή που έφτασα στο Ισραήλ. Και με αυτόν τον τρόπο ήθελα να του το ανταποδώσω. Είχα σημαδέψει αυτό το παιχνίδι, αυτή τη νίκη για να πω το ευχαριστώ μου" είπε ο Σοφοκλής, που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πια ότι εκτός από Σόφο, είναι και Σοφός...
Για αυτό και οι δημοσιογράφοι τρελαίνονται να μιλούν μαζί του, για αυτό και κεντρίζει το ενδιαφέρον. Διότι εκτός από τεράστιος σε μέγεθος, διαθέτει και τεράστιο πνεύμα, κάτι που ενδεχομένως πολύ να μην το πιστεύουν. Είναι η απόλυτη αλήθεια όμως. Κι αν γίνει και κάποια στιγμή μία στραβή... "Ε, όλοι έχουμε μία κακή μέρα κατά διαστήματα. Τι να κάνουμε; Εσείς δεν έχετε;" αναρωτήθηκε ο Ντέιβιντ Μπλατ, που όσες δυσκολίες κι αν έχει συναντήσει, ουδέποτε σταμάτησε να πιστεύει τον Σόφο... Αλλά μην τολμήσετε να τον ρωτήσετε για αυτό το θέμα, διότι θα σας επιτεθεί, λέγοντας... "Αμάν πια... Υπάρχουν και οι συμπαίκτες μου, δεν είναι μόνο ο προπονητής", όπως είπε στον Αγγλο ρεπόρτερ του BBC.
Ευτυχώς, δεν το έκανε αυτό σε εμάς όταν μπήκαμε στα αποδυτήρια της Μακάμπι χθες το βράδυ για να τον ρωτήσουμε ένα και μοναδικό πράγμα... Πόσο μεγάλο κίνητρο μπορεί να αποτελεί για αυτόν τον γεγονός ότι απέναντί του θα βρεθεί ο Παναθηναϊκός... Ελα όμως, που δεν το λέγαμε ανακαλώντας την αιώνια διαμάχη του Ολυμπιακού με τους πράσινους, αλλά ενθυμούμενοι το σίριαλ του καλοκαιριού, όταν ο Σόφο όλο ερχόταν και τελικά όλο έφευγε και πιο μακριά από τους πράσινους. Κι όχι λόγω της απολύτου δικής του επιθυμίας...
"Οχι δεν μου δημιουργείται ιδιαίτερο κίνητρο... Η διαμάχη του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό είναι θέμα περηφάνιας κι αντιπαλότητας. Δημιουργεί πίεση. Εγώ θέλω να κερδίσω τον Παναθηναϊκό, επειδή είναι μία πολύ μεγάλη ομάδα κι όχι επειδή είναι Παναθηναϊκός". Βεβαίως στην ερώτησή μας δεν απάντησε, όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά καθότι ο σεκιουριτάς της Μακάμπι θα μας μάζευε σηκωτούς από τα αποδυτήρια αν μέναμε ακόμα ένα δευτερόλεπτο.
Η ιστορία του Σόφο με τον Παναθηναϊκό έχει πολλά κεφάλαια και ακόμα περισσότερο επεισόδια με τελευταίο αυτό που γράφτηκε το καλοκαίρι, όταν ο Ομπράντοβιτς επέλεξε τον Μάριτς αντί του Σόφο... Εμένα, γιατί κάτι μου λέει ότι ο Μάριτς δεν έπαιξε στον ημιτελικό ακριβώς για αυτό το λόγο;
Για να μπει στον τελικό με απίστευτο κίνητρο, όπως ο Ζοτς ξέρει να δημιουργεί στους παίκτες του; Εξάλλου, ο Αυστραλοσέρβος τον ξέρει καλά από το προηγούμενο Φάιναλ Φορ στο Παρίσι, όπου ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε στον ημιτελικό της Παρτιζάν και τα πήγε περίφημα απέναντί του.
Και ο Παναθηναϊκός, όμως ήξερε να τον αντιμετωπίζει όσο φορούσε την κόκκινη φανέλα... Είτε προσπαθούσε να τον βγάλει μακριά από το καλάθι, ή να μην του επιτρέψει να δεχθεί τη μπάλα το κέντρο της ρακέτας. Γενικώς μία χαρά τα πήγαινε ο Παναθηναϊκός στο μαρκάρισμά του, αλλά είπαμε αυτή τη φορά ο ...Σόφο, έγινε σοφός...
Κι επίσης έχει μία πολύ καλή ομάδα δίπλα του που παίζει (και) για αυτόν. Με έναν προπονητή που ξέρει να διαχειρίζεται την ψυχολογία του. Αλλά κυρίως με τον ίδιο να έχει, ένα διαφορετικό μυαλό μέσα του... Τόσο διαφορετικό που εκστόμισε και μία από τις πιο ισχυρές ατάκες που ειπώθηκαν χθες στα επινίκια της Μακάμπι...
«Οχι, δε θα είμαι δυστυχισμένος αν χάσουμε στον τελικό. Ηταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι έως εδώ. Θα είμαι δυστυχισμένος όμως αν δεν παίξουμε 100%... Αν δεν παίξουμε όσο πιο δυνατά γίνεται. Αν δεν αφήσουμε καμία αμφιβολία στο γήπεδο και πίσω μας. Δηλαδή ερωτηματικά τύπου... "Τι θα γινόταν αν...".
Αυτός είναι λοιπόν, ο Big Sofo... Ολα τα υπόλοιπα... Ετοιμαστείτε... ΟΙ ώρες περνούν και οι απαντήσεις στα ερωτηματικά θα είναι χειροπιαστές...
sentragoal.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου